Opinion

ഒരു രാജ്യം ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ; ഒരു രാജ്യം ഒരാളെ തെരഞ്ഞെടുക്കലിലേക്ക് വഴിമാറും – ടി.ടി ശ്രീകുമാര്‍

 

ജനാധിപത്യം എന്ന് പറയുന്നത് വളരെ ഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സംവിധാനമാണ്. ജനാധിപത്യം പല രീതിയില്‍ നടപ്പിലാക്കാന്‍ സാധിക്കും. നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളും അതിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാകുലതകളും എല്ലാവരിലേക്കും പടര്‍ന്നുപിടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സന്ദര്‍ഭമാണിത്. ഇപ്പോഴുള്ള പ്രാതിനിധ്യ ജനാധിപത്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളുടെ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ പുനര്‍നിര്‍വചിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്. പലതരത്തിലുള്ള ജനാധിപത്യ സംവിധാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെയും ഇന്ന് നാം കാണുന്ന പ്രാതിനിധ്യ ലിബറല്‍ ജനാധിപത്യമാണ് പൊതുവേ ജനാധിപത്യം എന്ന രീതിയില്‍ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. വളരെയേറെ ഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പരികല്‍പന ആയതുകൊണ്ടുതന്നെ ജനാധിപത്യം എന്ന സങ്കല്‍പത്തെ വിമര്‍ശനാത്മകമായി സമീപിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും തെറ്റിദ്ധാരണ ഉണ്ടാക്കുന്ന കാര്യമാണ്. സവിശേഷമായ ഒരു ധീരതയോടുകൂടി മാത്രമേ ജനാധിപത്യം എന്ന പരികല്‍പനയെ വിമര്‍ശനാത്മകമായി സമീപിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. എന്താണ് ജനാധിപത്യത്തില്‍ ഇത്ര വിമര്‍ശിക്കപ്പെടാന്‍ ഉള്ളത് എന്ന ഒരു ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്. രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകര്‍ വ്യാകുലപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ചില പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ നാമിന്ന് പരീക്ഷിക്കുന്ന ജനാധിപത്യ ഭരണ സംവിധാനങ്ങളിലുണ്ട്. അത് കേവലമായ തൊലിപ്പുറത്തുള്ള ചില പ്രശ്‌നങ്ങളല്ല. ജനാധിപത്യത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം രാജവാഴ്ചയേക്കാളും ഏകാധിപത്യത്തേക്കാളും സമഗ്രാധിപത്യത്തേക്കാളുമൊക്കെ ഭേദപ്പെട്ട ഒരു ഭരണ സംവിധാനമാണത്. എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ പോലും ആ ജനാധിപത്യ പരികല്‍പനക്കുള്ളില്‍ നാം അതിവിശിഷ്ടമെന്ന് വിചാരിക്കാന്‍ ഇടയുള്ള ചില മൂല്യങ്ങളുടെ ധ്വംസനങ്ങള്‍ക്കുള്ള സാധ്യതകൂടി അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്ന വസ്തുത പലപ്പോഴും വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടുപോകാറുണ്ട്.

നമ്മള്‍ ഗ്രീക്ക് ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ച് വളരെ ശക്തമായി സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ഗ്രീക്ക് ചിന്തകന്മാര്‍ ഗ്രീക്ക് ജനാധിപത്യത്തില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ വ്യാകുലപ്പെട്ടത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ഗ്രീക്ക് സാമൂഹിക സംവിധാനം എന്നത് അടിമത്ത വ്യവസ്ഥയില്‍ നിന്നുള്ളതായതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങിനെ സംഭവിച്ചത്. അടിമത്തമുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള വ്യക്തിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനോടും അത് നിലനിര്‍ത്തുന്നതിനോടും ഒരു അഭിനിവേശം ഉണ്ടായിരിക്കും. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ഇല്ലാത്ത ഒരു ആനുകൂല്യമാണ് ഞാന്‍ അനുഭവിക്കുന്നത് എന്ന് വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് അവര്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, ഗ്രീക്ക് ജനാധിപത്യത്തില്‍ പ്രായപൂര്‍ത്തി വോട്ടവകാശം അല്ല. സ്ത്രീകള്‍ക്ക് വോട്ടവകാശം ഇല്ല, അടിമകള്‍ക്ക് വോട്ടവകാശമില്ല. മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിനുകൂടി വോട്ടവകാശമില്ല; അത് കുടിയേറ്റക്കാര്‍ക്കാണ്. അവരാണ് വിദേശികളെന്ന് നമ്മള്‍ പറയുന്ന കുടിയേറ്റക്കാര്‍. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും മഹത്തായ പരീക്ഷണം നടന്നിട്ടുള്ളതെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന അമേരിക്കയില്‍ തന്നെ അവരുടെ പ്രസിഡണ്ട് കുടിയേറ്റക്കാരോട് ഒഴിഞ്ഞുപോകണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്. എന്നാല്‍, ഈ പറയുന്നയാള്‍ ഒരു കുടിയേറ്റക്കാരനാണ്. കുടിയേറ്റക്കാര്‍ അല്ലാത്ത ആരാണ് അമേരിക്കയിലുള്ളത്. നേരത്തെ വന്നവര്‍ പിന്നീട് വരുന്നവരെ തടയുന്നതിനാണല്ലോ കുടിയേറ്റ ബില്ലുകളും കുടിയേറ്റ നിയമങ്ങളും. കനഡ, ഓസ്‌ട്രേലിയ, ന്യൂസിലാന്‍ഡ്, അമേരിക്ക തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളില്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് മറ്റു രാജ്യങ്ങളെപ്പോലെ കുടിയേറ്റം കര്‍ശനമായി നിയന്ത്രിക്കപ്പെടാത്തത്? ഇന്ത്യയില്‍ കുറെയധികം ആളുകള്‍ക്ക് പുറത്തുനിന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വരാന്‍ കഴിയില്ല. കാരണം, നമ്മുടെ ഭരണഘടനയില്‍ വ്യക്തമായി അതിന് നിയന്ത്രണങ്ങളുണ്ട്. എന്നാല്‍, കനഡയായാലും ന്യൂസിലന്‍ഡായാലും അമേരിക്കയായാലും ഇത്തരം രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് കുടിയേറ്റത്തിന് കടുത്ത നിയമങ്ങള്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ സാധിക്കില്ല. കാരണം, അതിന്റെ ചരിത്ര സാഹചര്യം എന്നു പറയുന്നത് അവിടെ ഇപ്പോള്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍ കുടിയേറി വന്നവരാണ്. അവര്‍ക്ക് ഇനി വരുന്നവരെ തടയാന്‍ ധാര്‍മികമായ അവകാശമുണ്ടോ എന്നുള്ള ഒരു ചോദ്യം അതില്‍ അന്തര്‍ഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ജനാധിപത്യത്തിന് ഒരേ സമയത്തുതന്നെ പൗരത്വം നല്‍കുവാനും അതേ സമയത്ത് തന്നെ നമ്മുടെ രാഷ്ട്ര പൗരത്വം എടുത്തുകളയുവാനുമുള്ള അവകാശമുണ്ട്. അങ്ങിനെയുള്ള അവകാശം നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട് കഴിയുമ്പോള്‍ ഈ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ജനാധിപത്യത്തില്‍ നാം പങ്കാളികളല്ലാതാകുന്നു. അങ്ങിനെ നാം പങ്കാളികളാകണോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശമുള്ള ഒരു വിഭാഗം ഉണ്ട് എന്നുള്ളതാണ് ഇതിനകത്തുള്ള ഏറ്റവും സവിശേഷമായിട്ടുള്ള ഒരു പരിമിതി. അത് എങ്ങിനെയൊക്കെയാണ് ചരിത്രത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് പല ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ നാം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടേത് സൈദ്ധാന്തികമായ ഒരു പ്രശ്‌നം കൂടിയാണ്. രാഷ്ട്രം ഇല്ലായ്മ എന്നത് രാഷ്ട്രം തരുന്ന ഒരു പദവിയാണ്. നിങ്ങള്‍ ഈ രാഷ്ട്രത്തിലെ പൗരന്‍/പൗരി അല്ല എന്ന് രാഷ്ട്രം നമ്മോട് പറയുകയാണ്. അത് നേരിട്ട് പറയുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. അതിന് പല വഴികളുണ്ട്. എന്നുവെച്ചാല്‍ എല്ലാവര്‍ക്കുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ചില ആളുകള്‍ക്ക് ഇല്ലാതിരിക്കുക. എല്ലാവര്‍ക്കുമുള്ള എന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ചില ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ ചിലര്‍ക്ക് കിട്ടാതിരിക്കുക. ചിലരുടെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങള്‍ റദ്ദ് ചെയ്യപ്പെടുക, ചിലരുടെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങള്‍ മരവിപ്പിക്കുക. ഇത്തരത്തിലുള്ള നിരവധി ഇടപെടലുകളിലൂടെ നിലനില്‍ക്കുന്ന ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തെ കുറിച്ചാണ് ഈ പറയുന്നത്. ഏകാധിപത്യമോ സമഗ്രാധിപത്യമോ നിലനില്‍ക്കുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ കാര്യമല്ല പറയുന്നത്. ഇന്ന് ഭരണഘടനാപരമായി തന്നെ ഭരണം നിര്‍വഹിക്കുന്നു എന്നുപറയുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങളില്‍, ഇന്ത്യപോലുള്ള പ്രദേശങ്ങളില്‍ ഇത്തരത്തിലുള്ള അമിത അധികാരപ്രയോഗം ഒരു വിഭാഗത്തിനുമേല്‍ നടത്തുവാന്‍ സാധിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഭൂരിപക്ഷ ലിബറല്‍ പ്രാതിനിധ്യ ജനാധിപത്യം നല്‍കുന്നുണ്ട്. ഇത് ജനാധിപത്യത്തിന് എതിരെയുള്ള ഒരു പ്രസ്താവനയല്ല, മറിച്ച് നിലനില്‍ക്കുന്ന ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പരിമിതികളെക്കുറിച്ച് ബോധ്യപ്പെട്ട് തുടങ്ങുന്നതിന്റെ തുടക്കമാണ്.


ജനാധിപത്യം വേണ്ട എന്ന് പറയുന്നതല്ല; മറിച്ച് നമ്മള്‍ ഇന്ന് കാണുന്ന ജനാധിപത്യം എന്ന് പറയുന്നത് ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ പരിമിതികള്‍ കൂടി ചേര്‍ന്നതാണ്. രാജ്യമില്ലായ്മ എന്ന് പറയുന്നത് വളരെ വിഷമകരമായ ഒരു ജീവിത അവസ്ഥയാണ്. തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വോട്ട് ചെയ്യാം എന്ന അവസ്ഥയില്‍ പോലും ഈ രാഷ്ട്രമില്ലായ്മയും പൗരത്വമില്ലായ്മയും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരാറുണ്ട്. പലതരത്തിലുള്ള ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ ഇത് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരാറുണ്ട്. ജനാധിപത്യത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്‌നം എന്ന് പറയുന്നത് 51 ശതമാനം വരുന്ന ആളുകള്‍ക്ക് 49 ശതമാനം വരുന്ന ആളുകളെ എന്തും ചെയ്യാന്‍ കഴിയും എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ്. ഭൂരിപക്ഷം എന്ന് പറയുന്നത് ജനാധിപത്യത്തില്‍ എന്തും ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് എന്ന ഒരു സങ്കല്‍പം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ തുടക്കം മുതല്‍ തന്നെയുണ്ട്. സോക്രട്ടീസിനെ കൊല്ലുന്നത് ഭൂരിപക്ഷം ആളുകളും അദ്ദേഹത്തെ കൊല്ലണമെന്ന് വോട്ട് ചെയ്തിട്ടാണ്. ജനാധിപത്യപരമായിട്ടാണ് അദ്ദേഹത്തെ കൊല്ലുന്നത്. എല്ലാത്തരത്തിലുള്ള വധശിക്ഷകളും ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിലൂടെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുള്ളതാണ്. എല്ലാ തരത്തിലുള്ള പാര്‍ശ്വവല്‍കരണങ്ങളും ഈ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുള്ളതാണ്. അപ്പോള്‍ അത്തരത്തില്‍ ഇതിന്റെ ചില അടിസ്ഥാനപരമായ പരിമിതികളെക്കുറിച്ചുള്ള സമൂലമായ ചര്‍ച്ച അതിന്റെ അടിത്തറയില്‍ നിന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്ന് സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ഈ പ്രശ്‌നം ഉന്നയിക്കുന്നത്. പലര്‍ക്കും പൗരത്വം ഇല്ലായ്മയുടെ പ്രശ്‌നം നിരന്തരമായി നിലനില്‍ക്കുന്ന ജീവിത അവസ്ഥയാകുന്നുണ്ട്.

ജനാധിപത്യത്തില്‍ ഭൂരിപക്ഷം എന്ന് പറയുന്നത് ഒരിക്കലും സ്ഥിരമല്ല എന്ന് ആളുകള്‍ പറയാറുണ്ട്. ഭൂരിപക്ഷം സ്ഥിരമായിരിക്കില്ല. ഇന്ന് ഭരിക്കുന്നവരെ മാറ്റി നാളെ മറ്റൊരു വിഭാഗത്തെ അധികാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാന്‍ സാധിക്കും. ഒരു പാര്‍ട്ടി മാറി മറ്റൊരു പാര്‍ട്ടിയെ അധികാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാന്‍ സാധിക്കും എന്ന് വിചാരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ജനാധിപത്യത്തില്‍ ഇത്ര ആകര്‍ഷണീയത ഉള്ളത്. ഈ ആകര്‍ഷണീയത ഇതിന് പുറമെ മാത്രമുള്ളതാണ്. ചില പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളില്‍, ദേശീയ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ഭൂരിപക്ഷം എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു സ്ഥിര ഭൂരിപക്ഷമായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. ഭൂരിപക്ഷം സ്ഥിരമായി വരുന്ന ഒരു സാഹചര്യമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എങ്കില്‍ അതിന്റെ അര്‍ഥം, പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ന്യൂനപക്ഷം എന്ന് പറയുന്നതും സ്ഥിരമായിരിക്കും എന്നുള്ളതാണ്. അതായത് ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥ അതിന്റെ ഉള്ളില്‍ തന്നെ ഒരു വിഭാഗത്തെ എക്കാലത്തെയും ഭൂരിപക്ഷമായും ഒരു വിഭാഗത്തെ എക്കാലത്തെയും ന്യൂനപക്ഷമായും തള്ളിമാറ്റാനുള്ള സാധ്യത ഉള്ളതാണ്. ഇത്തരത്തിലൊരു സ്ഥിരമായ ഭൂരിപക്ഷം ഉണ്ടാകാതിരിക്കാനുള്ള ശ്രദ്ധയാണ് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ജനാധിപത്യപരമായ ഇടപെടല്‍ എന്ന് പറയുന്നത്.

Giorgio-Agamben

ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്നുപറയുന്നത് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ചില രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് മാത്രമല്ല. അടിത്തറയില്‍, അതിന്റെ അന്തര്‍ ഘടനകളില്‍ ഒരു സ്ഥിര ഭൂരിപക്ഷത്തെ നിലനിര്‍ത്താനുള്ള ശ്രമം ഉണ്ടോ എന്നും സ്ഥിരം ഭൂരിപക്ഷത്തെ അവരോധിക്കാനുള്ള യജ്ഞം നടക്കുന്നുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കണം. ഇപ്പോള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പലതരത്തിലുള്ള പ്രശ്‌നങ്ങളിലൊന്ന്, സ്ഥിരമായി ഒരു ഭൂരിപക്ഷത്തെ വാര്‍ത്തെടുക്കാനുള്ള വളരെക്കാലമായി തുടങ്ങിവെച്ച ഒരു ശ്രമം അതിന്റെ പരിപൂര്‍ണതയില്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ.് ഇത് 2019ലെ കാര്യം മാത്രമല്ല, 2014ല്‍ ബി.ജെ.പി കേന്ദ്രത്തില്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്ന സമയത്ത് പല പ്രാവശ്യം ചര്‍ച്ച ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണ്. അമിത് ഷാ ആദ്യമായി ബി.ജെ.പി എക്‌സിക്യൂട്ടീവില്‍ പറഞ്ഞ കാര്യം നമ്മുടെ സമയം ആഗതമായിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വാക്ക് ഇതാണ്; ‘കോണ്‍ഗ്രസ് ചിന്താഗതി അവസാനിപ്പിച്ച് നമ്മുടെ ഹിന്ദുത്വ ചിന്താഗതി ഇവിടെ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള സമയം സമാഗതമായിരിക്കുന്നു, അതിനുള്ള ഭൂരിപക്ഷത്തിലേക്ക് നാം നീങ്ങുകയാണ്.’ ഈ കോണ്‍ഗ്രസ് ചിന്താഗതി എന്നുള്ളത് കോണ്‍ഗ്രസ് പാര്‍ട്ടിയുമായി ഒരു ബന്ധവും ഇല്ല. അത് കൊളോണിയല്‍ വിരുദ്ധ സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുണ്ടായ ആശയസംഹിതയുടെ ഒരു പേര് കൊടുക്കുന്നതാണ്. ആ കോണ്‍ഗ്രസാണോ ഇന്നുള്ള കോണ്‍ഗ്രസ് എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിലും അര്‍ഥമില്ല. കാരണം ഒരു ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തില്‍ പങ്കെടുത്ത ഒരു സംഘടന എന്ന രീതിയില്‍ രാഷ്ട്രീയമായ പ്രാധാന്യം കോണ്‍ഗ്രസിനുണ്ട്. അതിന്റെ ഭാഗമായി ചില ആശയങ്ങള്‍ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലേക്ക് കലര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. ആ ആശയങ്ങളെ ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്‌റുവിനെ പോലുള്ള നേതാക്കള്‍ പിന്തുടരുകയും പിന്‍പറ്റുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 1947 മുതല്‍ 1964ല്‍ നിര്യാതനാകുന്നതുവരെ ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്‌റു ഇന്ത്യയുടെ പരമോന്നത സ്ഥാനം എന്ന് പറയാവുന്ന പ്രധാനമന്ത്രി പദം അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ പോലും അത് ഏതെങ്കിലും ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ നേടിയെടുത്തതാണെന്ന്, അല്ലെങ്കില്‍ ഏതെങ്കിലും മാനിപ്പുലേഷനിലൂടെ നേടിയെടുത്തതാണെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു പ്രവര്‍ത്തനവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഉണ്ടായിട്ടില്ല. എന്നുമാത്രമല്ല, ജനാധിപത്യവും സുതാര്യതയും എന്ന പ്രശ്‌നത്തില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സംഭാവനകള്‍ ഏതൊക്കെ രീതിയില്‍ നല്‍കാമെന്നുള്ള ഒരു പരീക്ഷണവുമായിരുന്നു നെഹ്‌റുവിന്റെ ഭരണകാലം എന്ന് പറയുന്നത്.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സുതാര്യത എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന് ഉള്ളില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മുഴുവന്‍ സുതാര്യതയാണ്. അതില്‍ നീതിപീഠവും അക്കാദമിക് സ്ഥാപനങ്ങളും ലളിതകലാ അക്കാദമി ഉള്‍പ്പെടെ എല്ലാ അക്കാദമികളും ഉള്‍പ്പെടും. മറ്റുതരത്തിലുള്ള ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക സംവിധാനങ്ങളും അതിലുള്‍പ്പെടും. എന്തൊക്കെ തരത്തിലുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് വിവിധ പ്രവിശ്യകള്‍ക്ക് കൊടുത്തിട്ടുള്ളത് എന്നതും ഉള്‍പ്പെടും. ഉദാഹരണത്തിന് ജി.എസ്.ടിയുടെ കാര്യമെടുക്കാം. ജി.എസ്.ടിയിലൂടെ നികുതി ഏകീകരിച്ചു എന്നുപറയുന്ന വളരെ ലളിതമായ ഒരു സാമ്പത്തിക പ്രശ്‌നം പോലെയാണ് നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ അത് കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെട്ടത്. കേരളത്തിലെ ധനകാര്യ മന്ത്രി പോലും അതിനെ അത്തരത്തിലാണ് കൈകാര്യം ചെയ്തതെന്ന് നമുക്കറിയാം. എന്നാല്‍, അതില്‍ അന്തര്‍ലീനമായ അടിസ്ഥാന പ്രശ്‌നം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യയിലെ സംസ്ഥാനങ്ങളെ സ്റ്റേറ്റ് എന്ന് വിളിക്കുന്നത്; അവയെല്ലാം സ്വതന്ത്രമായ സ്റ്റേറ്റ്, സംസ്ഥാനങ്ങള്‍, ഭരണകൂടങ്ങള്‍ ആയതുകൊണ്ടാണത്. അത്തരത്തിലുള്ള സ്വതന്ത്ര ഭരണകൂടങ്ങളുടെ യൂണിയനാണ് ഇന്ത്യന്‍ യൂണിയന്‍ എന്ന് പറയുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് സ്വന്തമായ നിയമസഭകളുള്ളത്. സ്വന്തമായി നിയമം നടപ്പിലാക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നത്. സ്വന്തമായി പോലീസുള്ളത്. സ്വന്തമായി നികുതിപിരിവ് സംവിധാനങ്ങളുള്ളത്. സ്വന്തമായി നിയമങ്ങളും നയങ്ങളും നടപ്പിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു വലിയ രാജ്യത്തില്‍ ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്ന ചെറിയ രാജ്യങ്ങള്‍ എന്ന സ്വാതന്ത്ര്യ സങ്കല്‍പത്തിലാണ് ഇന്ത്യന്‍ യൂണിയന്‍ വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അതല്ലാതെ ഇത് ഇന്ത്യന്‍ യൂണിയന് കീഴിലുള്ള ഒന്നല്ല. മറിച്ച് ഇതെല്ലാം കൂടി ചേര്‍ന്നതാണ് ഇന്ത്യന്‍ യൂണിയന്‍. ഇതിലെ ഓരോ ഘടകവും ഇന്ത്യന്‍ യൂണിയനില്‍ ലയിപ്പിച്ച് ചേര്‍ത്തു എന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാള്‍ ഇതെല്ലാം കൂടി ചേര്‍ന്ന ഒന്നാണ് ഇന്ത്യന്‍ യൂണിയന്‍ എന്നതാകും ശരി. അതാണ് അതിന്റെ ഫെഡറല്‍ ഘടന. ഫെഡറല്‍ ഘടനയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വശമാണ് നികുതി പിരിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത്. അതിന്റെ അവകാശം വളരെ നിസ്സാരമായി പറിച്ചെടുത്ത് കൊണ്ടുപോവുക എന്നുള്ളത് ഇന്ത്യന്‍ യൂണിയന്‍ എന്ന് പറയുന്ന സങ്കല്‍പത്തിന്റെ അടിത്തറക്കാണ് തുരങ്കം വെക്കുന്നത്. അത് ആ രീതിയില്‍ മനസ്സിലാക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നു എന്നുള്ളതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം.

ഇപ്പോള്‍ രാജ്യം, അതിന്റെ തെരഞ്ഞെടുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ‘ഒരു രാജ്യം ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ്’ എന്നൊരു മുദ്രാവാക്യം പ്രധാനമന്ത്രിയിലൂടെ ഉയര്‍ത്തുകയും അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇതിന് പല അര്‍ഥങ്ങളുണ്ട്. ആദ്യം ‘ഒരു രാജ്യം ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ്’ എന്ന് പറയുന്നത് എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലേയും കേന്ദ്രത്തിലേയും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരുമിച്ച് നടത്താം എന്നുള്ള രീതിയിലാണ്. എന്നാല്‍, ഒരു രാജ്യം ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന് പറയുന്നത് ഒടുവില്‍ ഒരു രാജ്യം ഒരാളെ തെരഞ്ഞെടുക്കല്‍ എന്നതിലേക്ക് മാറുന്നതിന് വലിയ കാലതാമസം ഉണ്ടാകില്ല. ഒരുപക്ഷേ, പ്രതിപക്ഷ പാര്‍ട്ടികളുടെ എതിര്‍പ്പുമൂലം താമസം ഉണ്ടായേക്കാം. അധികം താമസമില്ലാതെ വരാന്‍ സാധ്യതയുള്ള മറ്റൊരു കാര്യം, ഒരു രാജ്യം ഒരു ബജറ്റ് എന്ന മുദ്രാവാക്യം എന്നതായിരിക്കും. അതായത്, സംസ്ഥാനങ്ങളുടേതായ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യം അപഹരിച്ച് സംസ്ഥാനങ്ങളെ യഥാര്‍ഥത്തില്‍ അവ എന്തിനാണോ നിലകൊള്ളുന്നത് അങ്ങിനെ നിലനില്‍ക്കാന്‍ ആകാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് തള്ളിവിടുക എന്ന ഗൂഢലക്ഷ്യം ഒരു രാജ്യം ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന് പറയുന്നതിലും ഇനി പറയാന്‍ ഇരിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം ഒരു ബജറ്റ് എന്ന മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലും ഉണ്ടാകും. ഇതെല്ലാം അഖണ്ഡതയുടെ പേരിലാണ് പറയുന്നത്. ഈ അഖണ്ഡത എന്ന് പറയുന്നത് നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിനുള്ളിലുള്ള ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ പ്രവിശ്യകളുടെ ദേശീയതയുടെ കൂടിച്ചേരല്‍ കൂടി അടങ്ങിയതാണ്. ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഓരോ സംസ്ഥാനവും കേന്ദ്രത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അപരവല്‍കരിക്കേണ്ട, ഭയക്കേണ്ട, വിഘടനവാദത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന എജന്റുകളായിട്ട് മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കുകയുള്ളൂ. അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു മനസ്സിലാക്കലാണ് ബി.ജെ.പിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ളത്. ബി.ജെ.പി എല്ലാകാലത്തും മനസ്സിലാക്കുന്നത് അങ്ങിനെയാണ്. ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യത്തെ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് സ്വന്തം രാജ്യത്തെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനുള്ള ഒന്നാണ് എന്ന രീതിയിലാണ് അവരതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. മറിച്ച് പ്രാദേശിക ഭരണകൂടങ്ങള്‍ എന്നുപറയുന്നത് ഓരോ ദേശീയതയില്‍ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയുള്ളതാണ്, അത് കൂടുതല്‍ ശക്തിപ്പെടുക എന്നുള്ളത് നമ്മുടെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ നിലനില്‍പ്പിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വളരെ പ്രധാനമാണ് എന്ന വസ്തുത കാണാതെ പോവുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇന്ന് നിലവിലുള്ള ഇത്തരത്തിലുള്ള വികേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു നിയമ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തെ പടിപടിയായി ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനുള്ള ഒരു ഗൂഢാലോചന ഇതില്‍ ഓരോ കാല്‍വെപ്പിലും കാണുവാന്‍ സാധിക്കും. അത് നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു തള്ളേണ്ടതല്ല.

 

ജി.എസ്.ടി എന്നാല്‍ ചെറിയ ഒരു വില്‍പന നികുതിയുടെ കാര്യമല്ലേ, രാജ്യത്തിന് മൊത്തമായി ഒരു ബജറ്റ് പോരെ, എന്തിനാണ് സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് പ്രത്യേകം പ്രത്യേകമായ ബജറ്റ്, എന്തിനാണ് സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് പ്രത്യേകം പോലീസ്, എന്തിനാണ് സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് പ്രത്യേകം ഭരണസംവിധാനങ്ങള്‍; സെക്രട്ടേറിയറ്റ് പോലുള്ളവ, എന്തിനാണ് ഇവയെല്ലാം പ്രത്യേകം പ്രത്യേകമാക്കുന്നത് എന്നിങ്ങനെയുള്ള എല്ലാം ഒന്നുമതി എന്ന് പറയുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ബോധം ക്രമാനുഗതമായി ജനങ്ങളിലേക്ക് അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുവാനാണ് ബി.ജെ.പി ശ്രമിക്കുന്നത്. ജനാധിപത്യത്തെ തുരങ്കംവെക്കുന്ന ഒരു പ്രവണതയാണിത്. ഈ പ്രവണതയെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാന്‍ സാധിക്കില്ല. രാജ്യത്തെ വ്യത്യസ്തങ്ങളായ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് നോക്കൂ. എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങളിലും ഒന്നേ കാണുന്നുള്ളൂ. അവിടെയൊക്കെ ആര്‍.എസ്.എസ് ആശയങ്ങളുള്ള ആളുകളെ കൊണ്ടിരുത്തുന്നു. അങ്ങിനെ ഇരിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? അങ്ങിനെ ഇരുത്തുന്നത് കൊണ്ട് തീരുന്നതാണോ ഇവരുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍. അതിന് അവര്‍ക്ക് ഉദ്ദേശ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ഉദ്ദേശ്യം എന്ന് പറയുന്നത്, ഇത്തരത്തില്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഓരോരോ കല്ലുകളും ഇളക്കിക്കളഞ്ഞിട്ട് ജനാധിപത്യം ഇന്ത്യയില്‍ അസംഗതമാണ് എന്ന് സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് പൗരത്വമില്ലായമയുടെ പ്രശ്‌നം എത്ര രൂക്ഷമായാണ് ഇന്ത്യയില്‍ ഭാവിയില്‍ വരാന്‍ പോകുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാവുക.

അമേരിക്കയില്‍ ആണല്ലോ ആദ്യമായിട്ട് എഴുതപ്പെട്ട ഒരു ഒരു ഭരണഘടന ഉണ്ടായത്. ഭരണഘടന എന്ന് പറയുന്നത് വളരെ പവിത്രമായതാണെന്നും ശ്രീകോവിലാണെന്നുമൊക്കെ പറയുമ്പോഴും വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ടു പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ അതിനുണ്ട്. അതാവട്ടെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സുതാര്യതയോട് വളരെ ചേര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. ഒന്ന്, ഒരു ഭരണഘടന എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായിട്ടും ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന് താങ്ങും തണലുമായി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു അടിസ്ഥാന രേഖയാണ്. അക്കാര്യത്തില്‍ ആര്‍ക്കും സംശയത്തിന് അവകാശമില്ല. രണ്ടാമത്തെ കാര്യം, ഭരണഘടന എപ്പോഴും ചലനാത്മകം ആയിരിക്കണം എന്നതാണ്. മുന്‍പ് യാതൊരു ആശങ്കകളും ഇല്ലാതെ പറയാന്‍ സാധിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമായിരുന്നു ഇത്. ഭരണഘടന ചലനാത്മകം ആയിരിക്കണം, അത് കാലത്തിനനുസൃതമായിരിക്കണം എന്നൊക്കെ അമേരിക്കയില്‍ ഇന്ന് കൂടുതല്‍ ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന വരുന്ന പ്രശ്‌നമാണ്. എന്നുവെച്ചാല്‍, അമേരിക്കയുടെ ഭരണഘടനക്ക് ചലനാത്മകത ഇല്ല എന്നതാണ്. വളരെ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് അതില്‍ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളും അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങള്‍ പോലും ഭേദഗതി ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. 1803ല്‍ സ്വകാര്യ സ്വത്തിന് അവകാശികള്‍ക്ക് അത് നിലനിര്‍ത്തുന്നതിന് സഹായകരമായ രീതിയില്‍ കോടതിയില്‍ ഒരു കേസ് ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. അതായത്, ഒരു തൊഴിലാളിയെ പിരിച്ചുവിടുന്നതിനെ കുറിച്ചും നിയമിക്കുന്നതിന് കുറിച്ചുമുള്ള കേസ് ആയിരുന്നു അത്. അവിടുത്തെ ജഡ്ജി ഭരണഘടന നിര്‍വചിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞത്, പിരിച്ചുവിടണമോ വേണ്ടയോ എന്നുള്ളത് മുതല്‍മുടക്കുന്ന ആളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണെന്നും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇത് തടയുന്നത് ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധമാണെന്നുമാണ്.

ഒരു ഭരണഘടന വെച്ചുതന്നെ പല രീതിയില്‍ വ്യാഖ്യാനിക്കാന്‍ സാധിക്കും. 1970കളിലും എണ്‍പതുകളുടെ തുടക്കത്തിലുമൊക്കെ ഇന്ത്യയില്‍ നടന്നിട്ടുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട ലേബര്‍ ഡിസ്പ്യൂട്ടുകളില്‍ ഏതാണ്ട് ഭൂരിപക്ഷവും തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് അനുകൂലമായ രീതിയിലായിരുന്നു കോടതികള്‍ വിധിച്ചിരുന്നത്. ലേബര്‍ നിയമം മാറാതെതന്നെ 1991ല്‍ ആഗോളവല്‍ക്കരണവും സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണവും വന്നതിനുശേഷവും നിയമം മാറിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ, കോടതികളുടെ ജഡ്ജ്‌മെന്റിന് മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്നത് കൂടുതലും തൊഴിലുടമകളെ അനുകൂലിക്കുന്ന രീതിയിലായിരിക്കുന്നു. ആഗോളതലത്തില്‍ ലേബര്‍ മാര്‍ക്കറ്റ് അഥവാ അധ്വാന വിപണി എന്നത് സ്വതന്ത്രമായിരിക്കണം എന്നും അവിടെ മുതല്‍മുടക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് എന്തും ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നുമുള്ള നിയോ ലിബറല്‍ പ്രത്യയശാസ്ത്രം ആഗോളതലത്തില്‍ പ്രബലമായപ്പോള്‍ ഇന്ത്യയിലെ ലേബര്‍ നിയമങ്ങള്‍ മാറാതെ തന്നെ ഇന്ത്യയുടെ ജഡ്ജ്‌മെന്റുകളുടെ മുഖഭാവം അത്തരത്തില്‍ മാറുകയാണ്. ഇത്രയും കാലം തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് അനുകൂലമായി വന്നിരുന്ന വിധികള്‍ വളരെ പെട്ടെന്ന് തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമായി വരികയാണ്. കാരണം, പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍ അത് സ്വാഭാവികമായും നീതിപീഠം പോലെയുള്ള, അല്ലെങ്കില്‍ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാ സംവിധാനങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്നതാണ്. അതുപോലെ തന്നെയാണ് നീതിപീഠവും ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും. ഇതും അമേരിക്കന്‍ ഭരണഘടനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നതാണ്. ജുഡീഷ്യറി എന്നുപറയുന്നത് ഇതിനു മുകളിലുള്ള ഒന്നാണോ അല്ലയോ, ജുഡീഷ്യറിക്ക് നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങള്‍ പരിഗണിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സുതാര്യതയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നമ്മള്‍ വീണ്ടും ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ട പ്രശ്‌നങ്ങളാണ്.

ജുഡീഷ്യറിയുടെമേലുള്ള കടന്നുകയറ്റങ്ങള്‍, അതിനുമുകളിലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങള്‍, കോടതിയില്‍നിന്ന് ജഡ്ജിമാര്‍ തന്നെ പുറത്തുവന്ന് പറയുന്ന ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ ഈ അടുത്ത കാലത്ത് കാണുകയുണ്ടായി. അത്തരത്തിലുള്ള പ്രവണതകള്‍ അന്തര്‍ലീനമായിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ് നാം ഈ പറയുന്ന ജനാധിപത്യം എന്ന് പറയുന്നത്. ജുഡീഷ്യറിയും പാര്‍ലമെന്റും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്ന് പറയുന്നത് ഇപ്പോഴും ശരിയായി നിര്‍വചിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ശബരിമല പോലുള്ള പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റു തരത്തിലുള്ള പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍ കോടതിയുമായി തര്‍ക്കമുണ്ടാകുന്ന തരത്തിലുള്ള ചില പ്രവണതകള്‍ നാം കാണാറുണ്ട്. അത് എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തില്‍ അപരിഹാര്യമായി അവശേഷിക്കുന്ന ഒന്നാണ് നീതിപീഠത്തിന്റെ ആപേക്ഷികമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും പാര്‍ലമെന്റിലെ സര്‍വാധികാരവും എന്നത്. ഇതെല്ലാം ഈ വ്യവസ്ഥയ്ക്കുള്ളില്‍ ഉള്‍ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. ഇത് പുറത്തുള്ളതല്ല. ഇടക്കിടക്ക് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്ന ചില വ്രണങ്ങളുമല്ല. മറിച്ച്, ഇത് അടിസ്ഥാനപരമായി ലയിച്ചുചേര്‍ന്നിട്ടുള്ള പ്രശ്‌നങ്ങളാണ്.

ഭരണഘടനയെപ്പറ്റി, ഭരണഘടനകളിലെ രാഷ്ട്രീയ നിര്‍മിതികളെ പറ്റി, അതിന്റെ ചരിത്രപരതയെപ്പറ്റിയൊക്കെ വളരെ ആഴത്തില്‍ പഠിച്ച ഒരു ചിന്തകനാണ് ജോര്‍ജിയോ അഗമ്പന്‍ എന്ന പാശ്ചാത്യ ചിന്തകന്‍. ഭരണഘടന ജനങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കുന്ന അധികാരങ്ങള്‍ ഭരണ നിര്‍വഹണം നടത്തുന്ന അധികാരികള്‍ക്ക് ഏത് സമയത്തും എടുത്തുകളയാന്‍ സാധിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിനുള്ള വിത്തുകൂടി പാകി കൊണ്ടുള്ളതാണ് ഭരണഘടന എന്ന് ജോര്‍ജ് അഗമ്പനാണ് സൂചിപ്പിച്ചത.് അതിനെ അദ്ദേഹം ഒരു അപവാദം എന്ന രീതിയിലാണ് പറഞ്ഞത്. ഇത് കേവലം ഒരു അപവാദമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയില്‍ ഉള്‍ച്ചേര്‍ന്നിട്ടുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു പ്രശ്‌നമാണ് എന്ന് നാം പിന്നീട് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഭരണവര്‍ഗങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവര്‍ക്ക് താല്‍പര്യമുള്ളപ്പോള്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പദാവലികള്‍ ഉപയോഗിക്കുകയും അല്ലാത്ത സമയത്ത് അടിച്ചമര്‍ത്തലിന്റേതായ പദാവലികള്‍ ഉപയോഗിക്കുവാനും സഹായിക്കുന്ന ചില ഘടകങ്ങള്‍ ഭരണഘടനകളില്‍, ഭരണഘടന എന്ന പരികല്‍പനകളില്‍തന്നെയുണ്ട്. ഇത് ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയില്‍ മാത്രമുള്ളതല്ല. മതഭൂരിപക്ഷ വാദത്തിന്റെ കെണിയിലേക്ക് ഇന്ത്യ തലവെച്ചുകൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഈ സമയത്ത് അടിസ്ഥാനപരമായി ഇത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ കൂടെയുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്.
പലപ്പോഴും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സുതാര്യതയെ കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ അതിന്റെ നടത്തിപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാകുലതകളില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങി പോകാറാണ് പതിവ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഇ.വി. മ്മിനെ കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ സജീവമാകുന്നത്. അതിനെക്കുറിച്ച് വ്യാകുലപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്നല്ല അതിനര്‍ഥം. അത് പരിഹരിക്കേണ്ടതും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ടതുമാണ്. അതിനുവേണ്ടി ഏതറ്റംവരെ വേണമെങ്കിലും പോകാന്‍ ഇന്ത്യയിലെ പ്രതിപക്ഷ പാര്‍ട്ടികള്‍ തയ്യാറാവുകതന്നെവേണം. പക്ഷേ, അടിസ്ഥാനപരമായ പ്രശ്‌നം എന്നത് അധികാരത്തില്‍ വരുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തിന് നിരന്തരമായ പരിശ്രമത്തിലൂടെ ഒരു സ്ഥിരം ഭൂരിപക്ഷത്തെ സൃഷ്ടിക്കാനും സ്ഥിരം ഭൂരിപക്ഷം സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന ഭീഷണി ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെന്തും ചെയ്യുവാന്‍ സാധിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം തുറന്നുവെക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ.് അതിനെ പ്രതിരോധിക്കേണ്ടത് എങ്ങിനെയാണ് എന്നുള്ളതാണ് അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യം. ബി.ജെ.പിക്കും ഹിന്ദുത്വത്തിനും എതിരെയുള്ള സമരം എന്നുപറയുന്നത് ഒരു യഥാര്‍ഥത്തിലുള്ള ഭരണഘടനയെ, ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തെ, നീതി ദര്‍ശനത്തെ വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനുള്ള സമരം കൂടിയാണ് എന്ന് നമ്മള്‍ തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ഇത്തരത്തില്‍ തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോകുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഉപരിപ്ലവമായ രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലേക്ക് നമ്മള്‍ പോകുന്നത.്

ഓരോ പാര്‍ട്ടിക്ക് ലഭിക്കുന്ന വോട്ടിങ് ശതമാനം അനുസരിച്ച് പ്രാതിനിധ്യം വേണമെന്നുള്ള പ്രാതിനിധ്യ ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ച അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു കാര്യമാണ്. വളരെ കാലമായി ലോകത്ത് ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണത.് അതിന്റെ ഒരു ഗുണം എന്താണെന്ന് വെച്ചാല്‍, കൂടുതല്‍ വിപുലമായ പ്രാതിനിധ്യം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ അതിനു സാധിക്കും. ഒരു ജില്ലയില്‍ മാത്രമുള്ള ഒരു പാര്‍ട്ടി ആണെന്നിരിക്കട്ടെ, അവര്‍ക്ക് അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു പരിസ്ഥിതി പ്രശ്‌നം ഉണ്ട,് അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റേതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്‌നം ഉണ്ട്, അവരുടെ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥി അവിടെനിന്ന് ജയിക്കുന്നില്ല എങ്കില്‍പോലും ആ വോട്ട് ശതമാനം മൊത്തത്തിലുള്ള വോട്ട് ശതമാനത്തില്‍ ഒരു സ്ഥാനാര്‍ഥിയെ വിജയിപ്പിക്കാനുള്ള വോട്ട് ശതമാനമാണെങ്കില്‍ ആ പ്രതിനിധിക്ക് പാര്‍ലമെന്റില്‍ പോകാന്‍ സാധിക്കും എന്നുള്ളതാണ് അതിന്റെ ഗുണം. അതായത് സംഖ്യാപരമായ ഏറ്റവും പിറകില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ആശയ ഗ്രൂപ്പുകള്‍ക്ക് പോലും പാര്‍ലമെന്റില്‍ സ്വന്തം ശബ്ദം കേള്‍പ്പിക്കാന്‍ സാധിക്കും എന്നുള്ളതാണ.് അടിസ്ഥാനപരമായി ഇന്നത്തെ ഈ ഘടനയെ ചോദ്യംചെയ്യുന്ന, ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ സ്വഭാവങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഇത്തരത്തിലുള്ള മുദ്രാവാക്യങ്ങളാണ് ഉയര്‍ന്നുവരേണ്ടത.് അതാണ് ജനാധിപത്യത്തെ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ സുതാര്യമാക്കാന്‍ പോകുന്നത.്

ഇന്ത്യയില്‍ ഇന്ന് മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രശ്‌നം, സാംസ്‌കാരിക സ്വാതന്ത്രത്തിന്റെ പ്രശ്‌നം തുടങ്ങിയവ ഉയര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും, സാമൂഹിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ വരുന്നുണ്ട.് നിരവധി ജനകീയ സമരങ്ങള്‍ നിരന്തരം ഇന്ത്യയില്‍ അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട.് അതില്‍ പരിസ്ഥിതി സമരങ്ങളുണ്ട്, മറ്റുതരത്തിലുള്ള സാമൂഹിക മുന്നേറ്റങ്ങളുള്ള സമരങ്ങളുണ്ട്, കര്‍ഷകരുടെ സമരങ്ങളുണ്ട്, തൊഴിലാളികളുടെ സമരങ്ങളുണ്ട്. ഈ സമരങ്ങളെല്ലാം അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെടുമ്പോഴും ഈ സമരങ്ങളിലെല്ലാം പങ്കെടുക്കുന്നവര്‍ നിരന്തരമായ ദുരിതങ്ങളും ദുരന്തങ്ങളും ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോഴും ജനാധിപത്യം ഉണ്ട് എന്ന് ഉറച്ചുവിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവര്‍ മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. മഹാരാഷ്ട്രയില്‍ ധാരാളം കര്‍ഷകര്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തിട്ടും അവസാനം ജയിച്ചുവരുന്നത് ബി.ജെ.പിയാണ്. വലിയ സമരങ്ങള്‍ നടന്ന, കാല്‍നടയായി ലക്ഷക്കണക്കിനാളുകള്‍ നഗരങ്ങള്‍ വളഞ്ഞ സമരങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷവും ബി.ജെ.പിയാണ് വിജയിക്കുന്നതെങ്കില്‍, ഇതിനെല്ലാം കാരണക്കാരായവരാണ് വിജയിക്കുന്നതെങ്കില്‍ ജനാധിപത്യത്തെ നാം എങ്ങിനെയാണ് മനസ്സിലാക്കുക. അടിസ്ഥാനപരമായി ഇത്തരം പ്രശ്‌നങ്ങളില്‍ നവസാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിപുലീകരണം എന്ന് പറയുന്നത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു മുദ്രാവാക്യമാണ്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിപുലീകരണം എന്നുപറയുന്നത് അമൂര്‍ത്തമായിട്ടുള്ള ഒന്നല്ല. അങ്ങിനെ വെറുതെ ഒരു സ്ഥലത്ത് ജനാധിപത്യം ഇരിക്കുകയല്ല. നമുക്കത് വിപുലീകരിച്ചെടുക്കാന്‍ കഴിയും. നിരന്തരമായ സമരങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങളെ ഏത് രീതിയില്‍ നാം നേരിടുന്നു, അതിനെ സൈദ്ധാന്തികമായി ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നവീകരണ പ്രക്രിയയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാന്‍ നമുക്കെങ്ങിനെ സാധിക്കുന്നു എന്നുള്ള ചോദ്യവുമായിട്ടാണ് അത് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത.്

ജനാധിപത്യത്തെ നവീകരിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഭരണഘടന ഉപയോഗിച്ച് അടിയന്തിരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് പറയാറുണ്ട്. അതുവരെ ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയിലെ ചില പ്രതിലോമ സ്വഭാവങ്ങളെ കുറിച്ച് ഇന്ത്യന്‍ ജനത പരിപൂര്‍ണമായും അജ്ഞാതമായിരുന്നു. അടിയന്തരാവസ്ഥ വന്നപ്പോഴാണ് ഒരു ഭരണാധികാരിക്ക് വേണമെങ്കില്‍ ഈ ഭരണഘടന സസ്‌പെന്‍ഡ് ചെയ്തുകൊണ്ട് നാട്ടില്‍ അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ സാധിക്കും എന്നുള്ള ബോധ്യമുണ്ടായത്. അതിനെയാണ് എക്‌സ്പാന്‍ഷന്‍ എന്ന് പറയുന്നത്. എന്നാല്‍, ഇപ്പോള്‍ നിരന്തരമായ ഒരു അടിയന്തിരാവസ്ഥയുടെ രാഷ്ട്രീയ അവസ്ഥയിലാണ് നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നത്. അത് ഭരണഘടനയും ജനാധിപത്യവും ഉള്ളപ്പോഴാണ്. ഭരണഘടനയും ജനാധിപത്യവും നമുക്ക് വേണ്ട എന്നല്ല. മറിച്ച്, ഈ ജനാധിപത്യവും ഭരണഘടനയും അര്‍ഥവത്താകണമെങ്കില്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അടിസ്ഥാനപരമായ ചില നവീകരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്. അത്തരത്തിലുള്ള നവീകരണത്തിന് തയ്യാറാവുക എന്നുള്ളത് ഈ കാലഘട്ടത്തെ സംബന്ധിച്ചെടുത്തോളം ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയമായ ആവശ്യമായി വന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് ഇന്ത്യയുടെ മാത്രം പ്രശ്‌നമല്ല. മറ്റു പല രാഷ്ട്രങ്ങളിലും ഈ പ്രശ്‌നം ഉണ്ട്. എങ്ങിനെയാണ് നാം ഈ പ്രശ്‌നത്തില്‍ ഇടപെടുക. ഇതില്‍ നിന്ന് മാറി നിന്നുകൊണ്ട് ഈ പ്രശ്‌നത്തില്‍ ഇടപെടാമെന്ന് കരുതുന്നവരുണ്ട്. ഒരിക്കലും ഇതില്‍ നിന്ന് മാറി നിന്നുകൊണ്ട് ഈ പ്രശ്‌നത്തില്‍ ഇടപെടാന്‍ സാധിക്കില്ല.

ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയില്‍ നിന്ന് വിട്ടുനിന്നുകൊണ്ട് നമുക്ക് ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയെ നന്നാക്കുവാനോ നവീകരിക്കാനോ സാധിക്കുകയില്ല. അതിന് സിംഗപ്പൂര്‍ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. സിംഗപ്പൂര്‍ വളരെ ചെറിയ ഒരു രാഷ്ട്രമാണ്. ആ രാഷ്ട്രം ഉണ്ടായ കാലംമുതല്‍ പി.എ.പി എന്ന് പറയുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിയാണ് അവിടെ ഭരിച്ചിട്ടുള്ളത്. വേറെ ആരും അവിടെ ഭരിച്ചിട്ടില്ല. അറുപതുകളില്‍ അവിടെ പ്രതിപക്ഷം വളരെ ശക്തിയായി നിലവില്‍വന്നു. എന്നാല്‍, പാര്‍ലമെന്റില്‍ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രാതിനിധ്യം വളരെ കുറവായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്ത് നിയമങ്ങള്‍ കൊണ്ടുവന്നാലും അവര്‍ അതിനെ എതിര്‍ക്കും. എതിര്‍ക്കുമ്പോഴും അവിടെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ഉണ്ടായിരുന്നവര്‍ അതിനെ അനുകൂലിക്കും. അങ്ങിനെ ആ നിയമങ്ങള്‍ പാസാക്കുകയും ചെയ്യും. ഇങ്ങിനെ വന്നപ്പോള്‍ പ്രതിപക്ഷത്തിന് ക്ഷമകെട്ടു. പ്രതിപക്ഷം ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ആയിരുന്നു. യഥാര്‍ഥത്തില്‍ അതൊരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ആയിരുന്നു. മാര്‍ക്‌സിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയാണ് അവിടെ ഭരിക്കുന്നത്. അവര്‍ അധികാരത്തില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് പ്രതിപക്ഷം തീരുമാനിച്ചത്; പാര്‍ലമെന്റില്‍ ഇരുന്നിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല, ഇവിടെ ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല ഇവര്‍ക്ക് മൃഗീയ ഭൂരിപക്ഷമാണ് എന്ന്. അതുകൊണ്ട് പ്രതിപക്ഷ എം.പിമാര്‍ പാര്‍ലമെന്റില്‍ നിന്ന് രാജിവെച്ചു. എന്നിട്ട് തെരുവില്‍ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ സമരം ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോള്‍ പി.എ.പി പാര്‍ലമെന്റ് പിരിച്ചുവിട്ട് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രതിപക്ഷ പാര്‍ട്ടി ബഹിഷ്‌കരിച്ചു. പക്ഷേ, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നു. എല്ലാ സീറ്റിലും പി.എ.പി വിജയിച്ചു. ഇന്നും എല്ലാ സീറ്റിലും പി.എ.പിയാണ് ജയിക്കുന്നത്. അന്ന് പുറത്തുപോയ പ്രതിപക്ഷത്തിന് പിന്നീട് തിരിച്ചുവരാന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല. പി.എ.പിയാവട്ടെ എല്ലാ തെരുവ് സമരങ്ങളും നിരോധിച്ചു. തെരുവില്‍ നേരിടാന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാണല്ലോ പ്രതിപക്ഷം പാര്‍ലമെന്റില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത്. ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയില്‍ നിന്ന് വേറിട്ട നിന്നുകൊണ്ട് ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയെ നവീകരിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. ഇതില്‍ ഇടപെടുക എന്ന് പറയുന്നത് വലിയ ഒരു കാര്യമാണ്. ഇതിന്റെ ഉള്ളില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ഇതില്‍ ശക്തമായ നിലപാടുകള്‍ എടുത്തുകൊണ്ട് തീക്ഷണമായ നിലപാടുകള്‍ മുന്നോട്ടുവെച്ചുകൊണ്ട് മാത്രമേ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയെ നവീകരിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. അപ്പോള്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് മാത്രമല്ല ഇവിടെ പ്രശ്‌നം, മറ്റു പല ഘടകങ്ങളും ഇതില്‍ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

സമരമുഖങ്ങള്‍ തുടങ്ങേണ്ടത് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പരിഷ്‌കരണത്തില്‍ മാത്രമല്ല. അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നീതിപീഠവും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്, സ്ഥാപനങ്ങളും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്തായിരിക്കണം, വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്തായിരിക്കണം, സാംസ്‌കാരിക സ്ഥാപനങ്ങളും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്തായിരിക്കണം
എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ വ്യക്തമായ ധാരണ ഇല്ലാതെയാണ് മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. നെഹ്‌റുവിന്റെ കാലത്ത് നെഹ്‌റു ഇതിനെല്ലാം ആപേക്ഷികമായ സ്വാതന്ത്ര്യം (ഓട്ടോണമി) അനുവദിച്ചിരുന്നു. അത്തരത്തില്‍ ഒരു വ്യക്തിയുടെ കാരുണ്യത്തില്‍ നിന്ന് ഉണ്ടാകേണ്ടതല്ല ഇത്. അന്ന് ഇങ്ങിനെ അനുവദിച്ചിരുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു പ്രശ്‌നം വരുമ്പോള്‍ ഓട്ടോണമി ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ അല്ലെങ്കില്‍ എത്ര തന്നെ ഓട്ടോണമി ആകാം എന്നതൊക്കെ ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറുകയാണ്. ഇത് പക്ഷേ പരിഹരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പ്രശ്‌നമാണ്.

ജനാധിപത്യം പരിപൂര്‍ണമല്ലാതെ പരിമിതികളോടെയാണുള്ളത്. ബാഹ്യമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ചട്ടക്കൂടിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ജനാധിപത്യം അര്‍ഥവത്താകേണ്ട അതിന്റെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളിലും പരിപൂര്‍ണത ഇല്ലായ്മയുണ്ട്. പരിപൂര്‍ണത ഇല്ലായ്മകളെ കണ്ടെത്തുകയും അതിനെതിരെയുള്ള സൈദ്ധാന്തികപരമായും രാഷ്ട്രീയപരമായും ദര്‍ശനപരമായുള്ള ശക്തമായ നീക്കങ്ങള്‍ നടത്തുക എന്നുള്ള ചുമതല സാമൂഹിക പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കുണ്ട്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സുതാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ച കേവലം ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയില്‍ പരിമിതപ്പെട്ട് നില്‍ക്കുന്നതല്ല. ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന പരിമിതികളെ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന പരിപൂര്‍ണത ഇല്ലായ്മകളെ ബി.ജെ.പി വളരെ സമര്‍ഥമായി ഉപയോഗിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മുന്‍പ് അവര്‍ ഇടപെടാതിരുന്ന മേഖലകളില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇടപെടുകയാണ്. മുന്‍പ് അവര്‍ ചെയ്യാതിരുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ വളരെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ചെയ്യുകയാണ്. എല്ലാ സന്നാഹങ്ങളോടുകൂടി അവര്‍ ഇറങ്ങി തിരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇത് ബി.ജെ.പി കൊണ്ടുവന്ന ഒരു പരിമിതിയല്ല. മറിച്ച്, അടിസ്ഥാനപരമായി ഘടനയിലുണ്ടായിരുന്ന പരിമിതിയെ അവര്‍ അങ്ങേയറ്റം അവസരപരമായി ഉപയോഗിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഇന്ത്യയെ മൊത്തത്തില്‍ മാറ്റിത്തീര്‍ത്തുകൊണ്ട് മതഭൂരിപക്ഷത്തിന്റേതായ ഒരു ജനാധിപത്യ മായിരിക്കും അവര്‍ കൊണ്ടുവരിക. അതുപോലും തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ഒരു രാജ്യം ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന് പറയുന്നത് തന്നെ ഒരു വ്യക്തി അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു സംഘടന എന്ന നിലയില്‍ നീങ്ങാനുള്ള ഒരു മുന്നോടിയാണ്.

(വെല്‍ഫെയര്‍ പാര്‍ട്ടി മണ്ണാര്‍ക്കാട് സംഘടിപ്പിച്ച പി.സി ഹംസ അനുസ്മരണ ചടങ്ങില്‍ ‘ജനാധിപത്യവും സുതാര്യതയും’ എന്ന വിഷയത്തെ അധികരിച്ച് നടത്തിയ പ്രഭാഷണം)
പകര്‍ത്തെഴുത്ത് : സയ്യാഫ് പൂവ്വാര്‍

Back to top button

Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/qreseller/janapaksham.in/wp-includes/functions.php on line 4757